|
Semus in su comintzu de su 1900 in Oreos, una
bidda-universu in mesu de sa Sardigna. Unu sero de atonzu a Lussurza,
zovanedda de prima essida, li naran chi luego l'an a cojuare. De pacu
importu est si issa istimat unu zòvanu chi no est su chi l'at dimandada.
Una leze tocat a imparare deretu: "noi fèminas non podimus seperare,
semus seperadas". S'isposu, Pascale, est un òmine grabosiu e sapiu,
ma a Lussurza est su connadu, Antiocu, chi l'agradat: E est cun issu chi
iscoperit ite cheret narrer a si godire su corpus sou de fèmina, cando a
Pascale si che lu picat una pesta. In sa gherra, Antiocu aiat intensu
faeddande de sotzialismu e de cooperativas e in Oreos chircat de aunire
sos massajos e sos pastores contra a sos meres. Ma sos tempos non sun sos
zustos: sos meres sun tropu fortes e tropu podere an sos santos chi an in
corte. Bintu e torradu a sa gana, Antiocu picat su caminu de su disterru e
in Pànama connoschet su mortale arvore de sos tzinesos. Totu a inghiriu
de custa istòria sos zestos, sos sinnos, sos rituales de una tzivilidade,
sa sarda, meda a s'ispissu binta e però mai posta a juu. E galu sos
contos de fochile, sas istòrias de sos bivos e de sos morros, de bandidos
e de zustìssia, de sos poveritos chi si bortan contra a s'oppressione de
sos ricos printzipales in duna natzione in ue s'istadu est, chè a semper,
destidu de carabinieri e de gabellieri. S'àrvore de sos tzinesos
est su primu romanzu in limba sarda de sa literadura cuntemporànea. E ca
est poeta, Larentu Pusceddu, non podiat si non ponner in poesia sos
pensamentos, s'amore, sas memòrias tristas e sos atitos: una manera noa
de su totu de iscrier, de tingher su papiru e non petzi, chè a sa moda de
sos mannos nostros, sas mentes e sos amentos. |
|